روزنامه‌ها و مجلّه‌هاى اطّلاعات ، سپيد و سياه ، تهران مصور طبع و نشر مىشد و چند سالى نيز سردبيرى مجلّهء دنياى جديد را عهده‌دار بود . دكتر صبور ، كار شعرى و شاعرى را از جوانى آغاز كرد و خود در اين‌باره چنين مىگويد : « از ديرباز ، شايد از نيمه‌هاى سال‌هاى دبيرستان ، شعر مىگفته‌ام . نمىدانم آنچه سروده‌ام ، نام شعر به آن مىتوان داد يا نه ؛ داورى آن با اهل‌فنّ است . تنها مىتوانم بگويم چيزى حدود پنج هزار بيت شعر پرداخته‌ام ، آن‌ها سخن دل من است كه در سرايش آنها نهايت صداقت را داشته‌ام . زندگى من با عشق به مفهوم وسيع توأم بوده و تجربه‌هاى تلخ نيز نتوانسته طعم اين موهبت الهى را از كام من بازگيرد . من عشق را نخستين پيامبر خدا مىدانم كه محور هستى است . زندگى آرامى نداشته‌ام ، زمانه به كامم نبوده است ، ولى همچنان شاكرم ؛ زيرا با همه چيز كنار آمده‌ام و رنج‌هايم را براى خود نگاه داشته‌ام . هيچ‌چيز نيستم ، ولى آدم بدى هم نيستم . » دكتر صبور ، غير از آثارى كه به آن در بالا اشاره شد ، تأليفات زير را از خود به جاى گذاشته است : صدف ( تذكرهء سخنوران ، در دو جلد ) ؛ پنج پر ؛ تالار آينه ؛ عرفان ( مجموعه 27 داستان كوتاه در سه كتاب جداگانه ) ؛ عشق و عرفان و تجلّى آن در شعر فارسى ؛ بابا فغانى شيرازى ( پايه‌گذار شيوهء هندى ) ؛ ضمير در زبان فارسى ؛ پير نيشابور ( تحقيق در شرح حال و غزليّات عطار ) ؛ جمع‌آورى گويش‌ها و فولكور ايران ؛ يازده مجموعه ( آمادهء چاپ ) ؛ و نيز مقالات و رساله‌هاى تحقيقى دربارهء مهرپرستى ادبيّات كهن و معاصر ايران ؛ سرگذشت شعر ؛ هنر و فرهنگ و تمدّن ايران ؛ و چندين اثر و تأليف ديگر و همچنين چند نمايشنامه از آثار نويسندگان غربى ترجمه كرده است : شب بارونى ( اثر كلود شويز ) ؛ هوراس ( اثر پيركرنى ) ؛ شعله‌هاى فرانك ؛ براى ناموس . نمونه‌هاى زير از شعر اوست :